رستــــــــاخیز مثل معجـــــزه!

کی میدونه این حسرتا چه کرده با روز و شبام؟!

parastarr — Wed, 28 Oct 2009 22:06:18 GMT

حالا که تنهاییم

بیا زیر این چتر

باران که تمام شود گور کودکانه ام را گم خواهم کرد

وسعت تابستانی را که زیر پوستم چروک میخورد

تا شهریور این پاییز مگر چند باران و برف فاصله است؟

من بزرگ نمی شوم

رشد نمی کنم

کمی آب بریز زیر پای گلدانم

شاید خاطره ای سبز شود ...

حالا که تنهاییم

بیا زیر بارانم

گریه نمیکنم! ...

♀

امروز:

دیروز فردایی که نمیشه گفت بهش بی اعتقاد شدم یا ....اصلا شبیه من نیست..اصلا نمیفهمم چیزی که میخوام وجود خارجی داره یا نه...فقط میدونم چیزایی که الان دور و برم هستند اون چیزایی نیستن که من میخوام!.....

فلاش بک به تابستان:

فرض کنید جسمی با وزن M و با شتابی برابر با a میره،میره و اصلا به این فکر نمیکنه چه نیرویی داره بهش وارد میشه تا اینکه بالاخره با کله میخوره زمینو میفهمه امروزی هم هست! بله همیشه F=Ma

یک شنبه 26 مهر:

هماتولوژی،خون شناسی،انکولوژی،سرطان شناسی...

مریض تخت 1..اُساره 32 ساله،blood cancer...روسری به سرش بسته،با دستاش سرشو فشار میده میگه بهم دستد نزنید استخوونام درد میکنه!..میخوام وانکو مایسین بهش بزنم..نمیذاره..میگیم میخوای پتدین بزنیم بعد داروهاتو بدیم؟...سرنگ ایمی پنم توی اون یکی دستم خشکش زده...من هنوز به امروزی فکر میکنم که دوروبرم پر چیزاییه که اونی که میخوام نیستن!...

حتی مُسکن هم نمیخواد!

اَُساره.......فقط 32 سالشه یه دختر داره که تهران شیمی درمانی میشه و شوهرش هم توی یه شهر دیگه پرتو درمانی!

فردا:

میدونم هیچی عوض نمیشه،روز میلاد یا...لامذهب نشدم،لائیک هم نشدم فقط میدونم تا امروز هرچی خواستم شاید اشتباه بوده،شاید الان هم دارم اشتباه میخوام...

فرض کنیم جسمی به وزن M با شتاب گرانش زمین تا ارتفاع H میره بالا ..میره..میره..میره..اونجا هیچ حرکتی نمیکنه....تو اوجش سرعتش صفره...اونقدر میره و خفه خون میگره که انرژی معادل u=mgh تو خودش ذخیره میکنه..حالا هرچی که نزدیکتر میشه این U لعنتی بیشتر آزارش میده...داره خفش میکنه...

کسی نیست..منجی براش نیست...اینا همه اثر وضعیتی ِ که بعد یه مدت اشتباه نصیبش شده..هی، کسی قدرتش بیشتر از تو هست؟ فقط اگر قدتمندتر و مهربونتر از تو هست منو بهش معرفی کن!

یک شنبه 3 آبان:

هماتولوژی ! قصه ی عشق!..

روسری سرش نیست..موهاش ریخته..کچل...لباس نارنجی بخش به تنش زار میزنه..نشسته دندوناشو چفت کرده و درد میکشه....دماغش پر از خون لخته شده است و زخمی که مثل جذام داره عمقی تر میشه.....

آمپول GCSF رو کشیدم...میگن ایرانیاش دونه ای 60 هزارتومنه چه برسه خارجیاش...روزی دو تا...تموم دستش کبودی زیر جلد داره..نمیتونم تزریقش کنم..مقاومتی نمیکنه...نا نداره....دکتر پورحسن میاد میگه:نمیتونه تحمل کنه که مایع تو ریه هاشو خارج کنم...

آمپول GCSF رو محبوبه میگره بزنه..من توی اتاق آخر گریه میکنم....

باز هم به خودم فکر میکنم...من دچار ANHDONIA شدم...نیاز به یه معجزه گر دارم

اُساره هم به این فکر میکنه؟!....معجزه......

قبل رفتن از بخش یه نگاه به سرمش میکنم...رگش..قلبش...خون توی بینیش...دلم پیچ میره......

دیروز:

گفتی باهاش حرف زدی...اما بازم قبول نکرد!....فهمیدم این راه فرارم درست نیست..قرار نیست معجزه ای بشه....

دم در سلف..سفید بود..عینکتم اونجا بود....

به جای خودم نگاه کردم....تو هم به صلاح نیستی...تو هم معجزه نمیشی....

گریه هم دردی رو دوا نمیکنه.....تو هم اشتباهی....قرار نیست منجی کمکی بکنه...اینا همه اثرات وضعی اشتباهاتمه که به حال خودم رها شدم!.....

رفتی ..عینکتم روی چشمت بود......

من هنوز به این فکر میکردم معجزه میشه!....

سر کلاس اول..خبر رسید اُساره دیروز مرد.....اتاق یک خلوت شد.....حالا مرگ معجزه بود یا زندگی؟!...

امروز:

توی مجله غرق میکنم خودمو ..کوئیلو میگه:

هیچ گاه آرزوهایت را فراموش نکن،به دنبال نشانه ها باش....

من فکر میکنم که معجزه میشه ..فردا!...من فقط فکر میکنم ،فقط!

♂♀

برای تو که شاید برگی از پاییزم نباشی

شاید خنده ای روی لبهای تنهایی من

و هنوز هزار حرف نگفته و چشم نباریده ام

ما در سکوت ،

مادر سکوت میکنم....

برای قسمتی که تو نبودی

نیمه ام به ماه رسید

و من به تاراج باغی که شاید برگی از پاییز تو باشم..

اصلا بیا جهان را قسمت قسمت کنیم

توی قسمتِ من، تو قسمت من باش!

و پیش چشم مردهای قصه

بخوان مرا به نام کوچکم....

بزن مرا

به خیابان های نیمه کاره ی پاییزیم..

من معجزه را

تو را

و برگ

برگ

میریزی از چشم های من!

♂♀

*پی اسم تو میگشتم ته ِ یک فنجون خالی/دنبال یه طرح تازه یه تبسم خیالی!

به من فرصت بده برگردم از شب

parastarr — Wed, 22 Jul 2009 10:26:18 GMT

"این شعر را برای تو میگیویم

در یک غروب تشنه ی تابستان

در نیمه های این ره شوم آغاز

در کهنه گور این غم بی پایان"

□

دو چشمم را قرض میدهم

کنار همین خیابان نیمه کاره

که قدمهایمان را تقسیم میکند

بین تنهایی شب دختری که

زمینش را به هوای تو بخشیده!..

بیا کشفم کن مثل یک اتفاق معمولی

رو ی میز صبحانه

بین رختهای شسته شده

و دیگ غذایی که نجوشیده!...

...

اصلا بیا قول بدهیم

تا به هیچ قمیتی

هیچ میدانی

قیمتی شده ای برایم!.؟..

من مادر خوبی نبوده ام،

نیستم،

تنهاییت را بزرگ کرده ام

خودت را نه!....

بیا دستهایت را بیاور

چشمهایت

خودت

و سهمی از من که توی بزرگ شدنت گم شده.......

□

کم آوردم

بین معصیت جنون

و خیانتی که توی این خیابان

بخشیده ای آن را به باد

قول داده ام به هیچ قمیتی تو را

..قول میدهم

من دارم مادر خوبی میشوم

بیا تنهاییت را بشورم!

♥

*برگردم از شب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!

روز من که پرستاری ندارم!

parastarr — Thu, 30 Apr 2009 19:02:18 GMT

میدونستم که دلم برای اینجا تنگ میشه ،مثل پیر شدن توی یک روز،توی یک لحظه مثل تموم لحظاتی که چشامو روش میندم..

مثل تنهایی!....

دور خودم میچرخم،نگاه میکنم به تموم روزایی که گذشته به لحظاتی که جرات گفتن اون رو به کسی نداشتم، که کسیو واسه گفتنش نداشتم؟!

به فاصله ی چند متری خودم از پیرزنی که با پای لنگ لنگان میخواد از این سمت جاده بره اون سمت به سختی خودشو میکشونه که زیر ماشینی که با سرعت میاد نره،وقتی سالم میرسه این سمت خیابون با زنبیل قدیمیش نفس عمیقی میکشه و چقدر این زن آشناست،این مادرمه...مادر من که پیر شده!...میخوام بگردم دنبال کسی که بهش بگم من مادرم رو گم کردم...دور و خیلی دور و کسی چه میفهمه؟!!

مثل گشتن دنبال یه سکه ی عیدی توی جوب آب کنار خیابون که تهش یه عالم گل و لای نشسته!...

مثل همه ی تفاوتهایی که دچارش هستم..مثل محکومیت به گشتن توی یک چاردیوار خالی!....

مثل روزی که برای من نساختنش اما حالا من یکی از اون آدمهام که این روز به نامش شده، و کسی نمیدونه تنهایی توی روزی که شاید اسم من هم گوشه ای از اونه چه حسیه..خوبه؟!....

من یک پرستار؟!

من یک شاعر؟!

من یک آدم!...

من فقط راحیلم که خیلی وقته که کسیو واسه گفتنش نداشته!و داره دور خودش توی تنهاییش میگرده!

و شعر که قدیمیه اما هست به پرستاری که فقط 7روز بودنش حس شد توی این بخش پر از شکستگی،7 روز توی بخش زندگی من!:

و آسمان که همیشه پشت پنجره اسیر استُ

از در عین موروملخ بالا نمی آید

جائی نمیروم

خیلی دور نمیشوم

این روزها حتی حوصله ی خدا هم از این همه خوبی سر رفته است

فرشته!

کسی بیایدوحال مرا به هم بزند

وحشی باشد و توی پیراهنت جا نشود

-ورق بزن!

□

آلبوم ها چقدر خاطره دارند

از روزهائی که در آن نبوده اند

از لحظه هایی که با هم نخندیده اند

از فصل های نرفته!...

آخرین پیوند دستهایی که بوی لولای در می دهند

سبز شده

فرقی نمیکند که کجا باشی

بهار حتی از دیوارها هم عبور میکند!

و تا یادم نرفته:

سلام!

و از فرصت استفاده میکنم تا دعوتتون کنم به خوندن دو تا وبلاگ از شاعران کانون شعر و ادب دانشگاه علوم پزشکی بابل که چند وقتیه شروع به کار کردن:(درج لینک نمیشه پس آدرسو تایپ میکنم)

1.کامران محمدی http://tapanjere.blogfa.com

2.جواد وزیر پناهhttp://khak7.blogfa.com

من و شعرهايم كه "او" ندارند

parastarr — Thu, 31 Jul 2008 14:37:18 GMT

اين روزها تا چشم باز مي كنم مي بينم خودم هستم و اتاقي كه در و پنجره هايش را هم بسته ام تا حجم عمده ي فكر من از آن بيرون نزند....همين روزهاست كه سقف اتاقم برود پيش ابرها آنقدر كه اين اتاق از افكارم حجيم شده!....
حالا كه خوب فكر ميكنم انگار بازيگر يك فيلم وسترن هستم و گري كوپر هم روبه رويم ايستاده و من دارم به آن پيرمردي كه توي تمام فيلم هاي وسترن تابوت مي سازد پيشنهاد ساختن تابوت جديدي ميدهم!..من از اين دوئل دوحس مختلف توي تنم خسته شدم!..دو نيرو از جنس خودم به جان من افتاده اند....
گوشه ي رينگ بوكس پرت شده ام و..1...2....3.....
و شعر كه از درزهاي پنجره به بيرون نشت مي كنند!......
بعد مدتها با چند كار كوتاه:
1)
چشم هاي تيله اي مادر
-با آن نگاه سبزش-
هر شنبه،
كنار دستهاي سفالي پدر
                  كه روزهاي هفته را بلد نيست
گريه،
گريه،
و پدر كه فكر ميكند تمام هفته شنبه است
باز
گريه به تنهايي اش
من،سكوت
پدر،اخم
و مادرم
كه گريه
،،،
پدر كه حالا دستهايش را توي خونين شهر قلب مادرم
گِل شده ميبيند!

2)
توي دستهاي مادرم پير شده ام
نفهميدم دلم براي چه لك زده
كنار عكسي كه تا خوردم تو را
                                توي لبهايم
بيا توي اين تخت
                    خواب ببينيم
آينه هفت رنگ توي آستينش دارد
                                  كافيست لبخند بزنيم!

3)
من هنوز لاي جرزهاي ديوار تنت
به اين مي انديشم كه:
كاري از من ساخته نيست
زمان دارد توي چشمهايت خيس مي كند
زني را كه باراني نپوشيده است!

*خسرو شكيبايي هم رفت تا نوستالژي اين نسل بي ستاره كامل شود!

از کهکشون افسانه یک رنگین کمون جا به من بده!

parastarr — Sun, 30 Mar 2008 22:00:18 GMT

"""لبهايم را تا روز مبادا بسته ام

كه مبادا

زير آسمان من هم بلند شود

تكه ابري كه

جاي خالي چشم هاي توست

حالا تنهاي ام را با يك وجب خاك

تقسيم

بيا

كنار جدول همين خيابان

ضرب كن مرا توي چشمهايت

به طرح قديم

حتي اگر سراب هم ببارد

دلتگي را نمي شود توي باغچه كاشت

نگاه كن به ته مانده ي

روزي كه توي دستانت

كاغذهاي باطله

كه انشا نمي شوند

...

نامه را از هر طرف كه بنويسي

صدا ندارد!"""

به تو که خاطره هامو به همیشه می بری!

parastarr — Fri, 21 Dec 2007 21:29:18 GMT

سلام بکنم یا نکنم فکر نکنم فرقی به حال چرخش کره ی زمین داشته باشه! همون طور که امشب برای من فرقی نداره!که اسمش یلدا باشه یا....من اسمشو میذارم شب!

یه چیزی ته دلمه...اون ته مهاشم نه..تو دلمه..نه!اشتباه نکن نیومدم بگم از ادمها بیزارم میخوام بذارم برم یا اینکه خسته ام!...اینها گفتنی نیستن!...-در زندگی زخمهایی هست که روح را در انزوا.....................-حتی نیومدم از این زخم ها بگم..

فقط اومدم بگم همه ی ادمها همشون -من که استثنا ندیدم- از یک دریا به یه قطره راضی ان...

کلمه ها ارضام نمی کنن..شعر و واژه ها هم خیانت کار شدند ..اونی که باید بشن اونی که من میخوام نمیشن!.....

امشب به این نتیجه رسیدم همه ی شاعرهای دنیا یک روز میفهمن که شعر یک خیانت و فریب قشنگه وقتی که تنها شدند وقتی حتی شعر هم براشون نموند اینو میفهمن ..میفهمی؟!!!!!!!!

بی خیال بریم سراغ شعر و من که حالا حالا ها به روز کردنم نمی آید!......

این واژه ها که لخت شوند

تازه می شوی مثل روزهای اول ایمان آوردنت

به چراغهای مردی که عصا قورت می دهد و

با هیچ ترفندی نمی تواند

عشق را از زمین محو کند

من به کشفهای شاعرانه ی تو رسیده ام!

با کفشهای لنگه به لنگه ات

توهین نکن به حوضهایی که

سالهاست قورباغه ها را می خنداند

و هنوز روی زمینی که گاهی از گریه های نیمه کاره ام

خنده اش می گیرد

زندگی می کنم!

این افق همیشه از ادامه ی چشم های تو طلوع می کند

من به پاییز گفته ام

هیچ وقت این کاسه را

پشت سرت

گریه نخواهم کرد

دیر شده

بیخودی زل نزن توی پنجره

هیچ آینه ای توی دنیا مثل پنجره دروغ نمی گوید!...

*تنهاییم را با تو قسمت می کنم سهمی کمی.....نبود!!!!!!

*ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد؟!

سیاه و سفید .لبخند بزنید!

parastarr — Mon, 29 Oct 2007 18:42:18 GMT

خاله مرد!....

عین همین جمله دیروز بارها توی گوشم خورد...خاله توی خانه سالمندان دور از همه مرد.....

به داستانی که اخرش با غم و غصه تموم میشه میگن تراژدی اما نمیدونم به قصه ی زندگی کسی که از 13 سالگی همش غم و غصه بود چی میشه گفت.

یک ازدواج در 13 سالگی بر حسب سنتها با یک زمین دار بزرگی که سالها از خودش بزرگتر بود چون پدرش مرد ملاکی بود!!!!...

طلاق توی 19 سالگی و ازدواج مجدد زن دوم مردی شد که یک بچه هم داشت که اختلاف سنی چندانی هم با اون نداشت و بعد مرگ شوهرش و تنهایی و تنهایی خاله هیچ وقت بچه دار نشد....

خاله!

مرد..............................................................................................

به خنده ی معصومانه ای که یک شب باد آن را با خود برد:

ماه پریود شده امشب

روی عادت زندگیمان!

تو نیمه شده ای

به دنیال نیمه های گمشده ای که فرقی نمیکند

کجای این جهان استاده اند!

اصلا بیا از توی سطرهای نامه بیرون بزنیم

تو بی خیال مرگ هم بشوی

اخر این قصه جور دیگر تمام نمیشود

شاید اگر کمی بزرگ میشدی توی 70 سالگیت

انقدر بچه نبودی!

سهمی از کودکان به ارث برده ی زمین

زیر این زمین همیشه جا برای همه هست!!!!!

خدا چقدر امروز

حوصله ی مرا ندارد...

بیا قول بدهیم که دلمان هیچ وقت برای هم تنگ نشود

و من روی تکه خاکی که اصلن به تو شباهتی ندارد

مرگ چقدر شبیه دستهای مادربزرگ است

وقتی که لالایی خواب تو را هیچ کسی برای فرزندت نخواهد خواند

راستی

یادم نمی آید من با شما چه نسبتی دارم؟!!!

تنها انان که مرده اند از مرگ نمی هراسند چون من که بارها مردانه مرده ام!

دلم یک مشت اسمان میخواهد و قطره ای از خدا!

parastarr — Thu, 27 Sep 2007 19:31:18 GMT

زده زیر دلم و تازه داره از سلولهام هم میزنه بیرون!..

مهم نیست گفته بودم که کفشهات و بپوش اینجا قرار نیست به تو وحی بشه...........

روی کاهی ترین کاغذ دنیا

تقسیم می شوم بین موریانه هایی که هنوز عاشق نشده اند

آخرین سطر این نامه

خدا دارد خواب شیطان را می بیند

که گولش می زند

و میوه های بهشتی توی تورم دارند از سبد غذایی ما کم می شوند

به خدا همین جا بود اولین بار دیوار معنی گرفت

و تکنولوژی نمی فهمد

که

علم پیشرفت کرده و من

توی این کاغذ به این فکر میکنم

که چقدر هوا گرفته توی جهان سومم!

کسی این پنجره را ببندد

ابرها هنوز بارور نشده اند!!!!!.............

به قول دوست شاعرم:

شاعر شدم که لال نمیرم فقط همین!!!!!!

پی نوشت نه شایدم پانوشت شایدم دست نوشت: چقدر هوا گرفته توی جهان سومم!!!!!

پیام شعر: در مورد ابرهای مصنوعی و باران مصنوعیه که اخیرا در ژاپن باریده چون مردم ارزو به دل بارون شده بودند و اونجا بارون نمیومده هر گونه برداشت غیر از این غیر حرفه ای می باشد!!!!!

صبرتُ علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک؟

parastarr — Tue, 31 Jul 2007 03:49:40 GMT

به روز نمی کردم به سه دلیل عمده:

اول اینکه تا اول مرداد در گیر امتحانهای لعنتی بودم!،دومش اینکه کاری که داشتم هنوز خوب ویرایش نشده بود و سوم اینکه جدیدا شعر دزدی و شاعر دزدی خیلی رسم شده متاسفانه بخشی از شعر من توسط یک شعر دزد توسط اس ام اس(آقای کروبی فرمودن بگیم پیامک!) برای چند تن از دوستان انجمن شعر فرستاده شده و بعضی از اونها با شور و ذوق قسمت هایی از شعر بی مادر منو برام با آب و تاب می خوندن و من هر چقدر قسم می خوردم که شعر کار منه کسی باور هم نمی کرد!! و البته منتظر بودم تا مچ این فرد رو بگیرم که بالاخره گرفتم!!!......

والبته ضعف بدنی بنده و بیماری که هنوز کم و کان، اما مهم نیست مهم اینکه هنوز شعر نفس می کشه!.....

و اما این کارم رو قصد داشتم به سه نفر تقدیم کنم

1.خانم دکتر مسافر که شنیدم باز هم تدریس رو شروع کردن و بهشون تبریک میگم هر چند که تو بیمارستان های مناطق محروم باشه!!!

2.الناز ابراهیم پور تا بدونه هنوز اونقدر دوست هستیم که من با فشار 7 و حال فوق العاده بد بتونم 3 طبقه شهریار رو پا به پاش بیام حتی بدون اینکه انتظار جبرانش رو داشته باشه!چون واقعا حال اون روزم قابل وصف نبوده و نیست!و صادقانه قسم می خورم که منتظر اون کادوها برای جبرانش هیچ وقت نبودم!

و سوم به سیگار تنها معشوقه ی مردهای زندگیم پدرم و برادرم و...........این فاحشه ترین معشوقه ی هر جایی!......

و دیگر اینکه شعر و شاید دیگر هیچ!.....

نه!زن

هی توی گوش باد نزن

اینجا،ورود ممنوع!

حالا که آمدی

یادت باشد گفتم؛خطی که قرمز

مثل گونه هایت،مثل لب هایت ،مثلِ...

مثل لحظه هایی که خون

توی خون خودش می خورد

تو را سیلی و مرا

توی دست باد نذار!

من پایان عاشقانه یک صندلیم

که دارد خواب کودکیش را می بیند

خواب نهالی را که هنوز هیچکسی دیورا را

برایش معنی نکرده است.

از دستهات که پیوند میزنی

خنده ام می گیرد

زن خوبی که

دستمال بکشد روی قاب عکس ،بی برو برگرد

می تواند هم خوابه↓

نزن

نه،زن هنوز آماده ی گونه ی قرمز نیست

این زن

اینجا

ورود ممنوع!

این زن که دستمال بکشد ،همخوابه با باد باشد

ورود ممنوع!

این زن

فاحشه میشود

در آرزوی بوسه ای!.....

شاید حضورم کمتر بشه و کمتر نقد تون کنم اما هستم همین اطراف،لای شب بوها!!!!!!....

یارب ارحم ضعف بدنی!....

آگر خدا رحم نمیکرد!

parastarr — Thu, 31 May 2007 13:55:18 GMT

سلام!

من زنده ام، من..من از من مردم و پیدا شدم باز...

شاید چند ساعت طول نکشید که پستمو گذاشتم باز حالم به شدت بد شده بود و باز به گوشه خلوت و پر از فکر تخت بیمارستان پناه بردم و فکر کردم و فکر کردم و چقدر آدم حرف برای فکر کردن دارد!..

خوبم..خوب از داشتن دوستانی که نگرانت باشند خوشحالم!....

حالا مرگ چند وجبی از گلویم فاصله گرفته و خودم به تنهایی اکیسژن را می بلعم ..خودم به تنهایی!....

و این غزل که سومین غزل زندگیمه رو میذارم اینجا با تمام مورد هایی که دارد...نقد بشود یا نشود فرقی ندارد چون غزل سرا نیستم امااز خواندنش خوشحال میشوم!...(بعد ویرایش شده اشو میذارم)

اینجا نشسته کنار من در ردیف دو

یک زن به شکل مجسمه،شاید شبیه تو

هی ناله می کند به سرم گریه های خیس

هی چک چک سرم یعنی که NPO(1)

دائم گشاد میشود توی رگم آیه های ترس

شاید خدا کرده آخرین حق را و ِتو

شیطان دراز کش روی سقف نعره میزند

شو می دهد با آخرین متود خواهر TaTU(تتو)

حتی اگر بخواب برود چشمهای زن که نیست->

در انتظار لحظه ای که بگوئی الــــــــــــــــو

این جا هنوز نشسته و زن ضجه میزند

مثل تمام کورهای شهر سارماگــــــــو(2)

درب اتاق بسته است و سرم چکه می کند

یک تخت خالی و هنوز برچسب NPO

پی نوشت1:NPOبه معنای not per oral می باشد که در پزشکی بیمارن 24 ساعت قبل عمل جراحی نباید از راه دهان چیزی بخورند

پی نوشت 2.ژوزه سارماگو نویسنده داستان کوری که جایزه نوبل را گرفته.

از پی نوشت و پانوشت بگذریم: باید تشکر کنم از همه شما و دوستام و اسم نمی برم چون همه جویای حالم بودن....و از هومن یه تشکر ویژه میکنم که همش منتظر بود که بنده با عزرائیل ملاقات کنم! و تو که با آمدنت روح دوباره به کالبدم دمیدی ......

شعر قبلیمو بر نمیدارم....

راستی اینم عکس خودمه که گذاشتم گوشه وبلاگم بدون روبان سیاه!....

ممنون ..

من خوبم ..خوب و زنده!

زنده باد زندگی....

این هم شعر که می تواند به شش خرداد تقدیم نشود!

هویج نکاشتم توی باغچه تا آلبالو بدهد

من عاشق شده بودم

و مادرم همیشه رسوایم می کرد

و تو

ثانیه را که پس بزنی

آخرین خاطره هم..؟!

حالا گریه نمیکنم

مرد شده ام!...

اما سیبیل که نه!

ولی به خدا

عزیزم

عزیزم،

عزیزم

من دارم گریه می کنم!...

نیما ،فروغ،تو،خدا،منزوی

چنان گرفته تو را بازوان پیچـــــــــــــــــــ>

کیم؟

که این طور بد بیاوری ها را

هم، آخرش

توی ترمینال دیده بودم

پشت یک اتوبوس نوشته بود

ان مع العسر یسرا

انگار خدا دیکته نوشته بود روی همه ی دفترهای دنیا!....

یادم نمیرود

اینجای شعر باید :

هرزه بشوم،گل ندهم

اما یادم می ماند اینجای شعر باید تمام شود

خدا توی همه ی دفترهای جهان با خط سبز نوشته:

من قسمت تمام مردهای دنیا ام،

و مادرم همیشه می گفت دنیا خیلی کوچک است

و چقدر راست می گفت:

توی آینه به چشم هایت نگاه کن!